ՊԱՐՈՒՅՐ ՀԱՅՐԻԿՅԱՆ

Գրող, երգահան, պետական գործիչ

Ծնվել է 1949թ. հուլիսի 5-ին, Երևանում։ Եղել է խորհրդային նշանավոր այլախոհ, 1968թ-ից` գաղտնի գործող Ազգային միացյալ կուսակցության անդամ, այնուհետև` ղեկավար: 1966թ. ավարտել է Նուբարաշենի միջնակարգ դպրոցը: Դեռ դպրոցական տարիքում հիմնել է «Հայաստանի երիտասարդական միությունը» (ՀԵՄ), որի անունից թռուցիկներ էին տարածվում Երևանում և Կիրովականում։ Պետական անվտանգության կոմիտեի (ՊԱԿ) աշխատակիցները Երևան-Կիրովական գնացքում ձերբակալել են թռուցիկներ տարածող դպրոցական աղջիկների, որոնց միջոցով իմացել են Հայրիկյանի մասին։ Այդ կազմակերպության բացահայտումից հետո, հիմնել է «Շանթ» կազմակերպությունը, որի նպատակն էր Հայաստանի տարածքային վերամիավորումը։ Վաղ հասակից մեծ սեր է ունեցել երաժշտության նկատմամբ, նվագել է շեփոր։ Գրել է պատմվածքներ, վիպակներ, բանաստեղծություններ։ Այն ժամանակ տարածված է եղել նրա «Հայի վիշտը» բանաստեղծությունը, որը վերջանում էր «Մասիս սարը այն կողմ կանգնած հանգիստ չի բաշխի» բառերով։ 1966թ. ընդունվել է Երևանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտի կիբեռնետիկայի բաժանմունքի երեկոյան բաժին` միաժամանակ աշխատելով Նուբարաշենի գործվածքային գործատանը։ Մասնակցել է Էրեբունի ամրոցի պեղումներին։ Ուսանողական տարիներին «Շանթը» նոր վերելք է ապրել։ Տպագրվել է «Երկունք» թերթը և «Ցասում» թռուցիկը։ 1967թ. անդամագրվել է նկարիչ Հայկազ Խաչատրյանի ստեղծած Ազգային միացյալ կուսակցությանը (ԱՄԿ) և 1968թ. «Շանթը» տեղափոխել ԱՄԿ, որի շարքերում մասնակցել է «Փարոս-1»-ի տարածմանը, կատարել կազմակերպչական աշխատանք և դարձել ԱՄԿ-ի ամենագործուն անդամներից մեկը։ 1968թ. ապրիլի 24-ին, Հայոց Ցեղասպանության (1915թ.) զոհերի հուշարձանի մոտ կազմակերպել է 15 րոպե տևողությամբ ռադիոհաղորդում, որի թեման անկախ Հայաստանն էր։ 1968թ. ԱՄԿ-ի ղեկավարների կալանավորումից հետո դարձել է կուսակցության ամենագործուն անդամը։ Առաջին անգամ ձերբակալվել է 1969թ. գարնանը, երբ 20 տարին դեռ չէր բոլորել։